چند نکته!
از اونجایی که امشب زیاد وقت ندارم، یک راست میرم سراغ اصل مطلب: من چند روز پیش توی جلسه هیئت مدیره یک انجمن صنفی شرکت کرده بودم. برای چندمین بار و چندمین بار با مسئله ای برخورد کردم که اگرچه تکراریه اما هرگز برای زن ها عادی نمی شه و همیشه آزاردهنده است. رییس این انجمن صنفی یه آقایی هستن نسبتا جوان و البته فکر کنم حدود ۳۷ یا ۳۸ و اینطورا. و البته از این تیپ های آفتاب مهتاب ندیده. خلاصه ما آخر جلسه در حالی که واقعا از سخنرانی ها لذت برده بودیم و جو گرفته بود ما رو... رفتیم به این آقا خسته نباشیدی بگیم و چند تا پیشنهادی که ازمون خواسته بودند رو ارائه بدیم. چشمتون روز بد نبینه. ما تا شروع کردیم که بله... آقا خسته نباشید و عالی بود و به نظر من چنین و چنان... اولا که آقا داشتند به نقطه نامعلومی در فضا ذل می زدند و ما داشتیم با خودمون درگیر می شدیم. بعد هم که خوب، دیدیم با گذشت حدود یک دقیقه چنان سرخ شدند که -من حقیقتا اول به خودم مشکوک شدم ولی دیدم مثل همیشه مانتو مقنعه ای مشکی به تن دارم که جای انگشت های برنا جان هم روی اون کاملا محسوسه و خلاصه از ظاهرم معلومه که مادری هستم با دغدغه هایی اجتماعی که کودک کوچکم در صدر تمام دغدغه هایم قرار دارد- خلاصه من از ادامه ارائه پیشنهادات گرانبهایم انصراف دادم و گفتم در سایت انجمن پیشنهاداتم را به تفضیل درج خواهم کرد...
کوتاه سخن آنکه، برخی از آقایان با دیدن یک زن فوری تعادل خود را از دست می دهند و سرخ و سفید می شوند و نمی توانند در فضایی راحت و سالم به مسائل کاری و صنفی بپردازند. این مشکل آقایان متاسفانه برای زنان دردسر شده است و از آنجایی که جامعه ما در سطج اجتماع بیشتر پذیرای مردان است و در عین حال برخی فاکتورها به طور بیجا به عنوان فاکتور "حیا" برای زنان نامگذاری شده اند، همه چیز دست به دست هم می دهند تا بازهم ما کنار بکشیم و ترجیح بدهیم حرف نزنیم.
همچنین خوب است بدانید مراکز مهم خبری که شیفت شب دارند و آقایان می توانند با اشتغال به کار به مدت ۱۰ شب در ماه حقوق کامل دریافت کنند، خانم ها را برای مشاغل برابر نمی پذیرند... نمی دانم چرا. وقتی کسی به عنوان یک زن حاضر است به دلیل بچه داشتن در ماه ۱۰ شب -زمانی که او در خواب است، شاغل باشد، می گویند خانم ها در شیفت شب پذیرفته نمی شوند.
کلام آخر: این هم جهت اطلاعات عمومی برای مجردها:
شرط ضمن عقد ازدواج شرطی است که در سندرسمی ازدواج ذکر می‌شود، مورد توافق زن و شوهر قرار می‌گیرد و با امضای دو طرف رسمیت می‌یابد. این شروط در قانون ذکر نشده‌اند و به انتخاب طرفین چه در هنگام ازدواج و چه پس از آن انتخاب می‌شوند
بر اساس قانون مدنی ایران ازدواج یک عقد قانونی است که در آن حقوق و تکالیف متفاوتی به زن و مرد داده می‌شود. با امضای سند ازدواج، زن برخی از حقوق مدنی و معنوی خود همچون حق سفر، داشتن شغل، انتخاب محل زندگی و مسکن، ولایت بر فرزندان و جدایی از همسر (طلاق) را از دست می‌دهد و حقوق مادی همچون مهریه و نفقه را به دست می‌آورد
در سند ازدواج امروزی در ایران، تعدادی شرط اضافی برای رفع برخی از این نابرابری‌ها چاپ شده‌است که شروط ضمن عقد خوانده می‌شوند و باید امضای دو طرف پای آنها باشد تا بعداً قابل اجرا باشند. اما شرط‌های کنونی در مواردی کافی دانسته نشده‌اند. و شروط ضمن عقد بیشتری نیز قابل درج در سند هستند که باید با عبارات دقیق قانونی نوشته شوند (در صورت ذکر نشدن برخی عبارات خاص حقوقی از حیث اعتبار خارج است و نمی‌توان به آنها استناد کرد)
البته بعضی از سردفترها گاه شروط ضمن عقد را نمی‌پذیرند و از ثبت آنها خودداری می‌کنند. اما این کار آنها مطابق قانون نیست و به گفته کارشناس کارگاه آموزشی قوه قضائیه «طبق قانون اساسی هر نوع شرطی که مورد قبول متقاضی عقد باشد، ذکرش در عقدنامه ازدواج، بلامانع است.»
نمونه‌هایی از شرط ضمن عقد
مثال‌هایی از مهمترین شروط ضمن عقد که در بسیاری از ازدواج‌ها کاربرد دارند چنین است
- زوج به زوجه وکالت بلاعزل با حق توکیل به غیر می‌دهد تا زوجه در هر زمانی که بخواهد از جانب زوج اقدام به متارکه کرده و از قید زوجیت خود را رها کند، به هر طریق اعم از اخذ یا بذل مهریه.
- زوجه اجازه دارد از هم اکنون هرگاه خواست به خارج از کشور برود و نیاز به اجازه مجدد زوج ندارد، چه برای اخذ یا تمدید یا تجدید گذرنامه و این اجازه دائمی است.
- زوجه حق ادامه تحصیل تا هر مرحله یی که لازم بداند و در هر مکان و محلی که ایجاب کند مخیر است.
- زوج، زوجه را در انتخاب هر شغلی که مایل باشد و هر کجا که بتواند کار کند، مخیر می‌کند و اجازه می‌دهد که مشغول به کار شود.
- زوج و زوجه متعهد می‌شوند هنگام جدایی اعم از اینکه متارکه به درخواست مرد باشد یا به درخواست زن کلیه دارایی که بعد از ازدواج دائم زوجین به دست می‌آورند بین آنها به مناصفه تقسیم شود.
- حق انتخاب مسکن و تعیین شهر یا محلی که زندگی مشترک در آنجا ادامه پیدا کند با زوجه خواهد بود.
- اگر در آینده زوجین دارای فرزند شدند و طلاق اتفاق افتاد حضانت فرزندان به عهده زوجه باشد و در صورت خروج از کشور نیازی به اذن پدر ندارند.
وقتی مادر تو شدم، این ترانه را برایت می خوانم