قیصر امین پور

خسته ام از آرزوها، آرزوهاى شعارى
شوق پرواز مجازى، بال هاى استعارى
لحظه هاى کاغذى را روز و شب تکرار کردن
خاطرات بایگانى، زندگى هاى ادارى
روى میز خالى من، صفحه باز حوادث
در ستون تسلیت ها، نامى از ما یادگارى

درسته که تا حالا هیچ حرفی از قیصر امین پور نزده بودم، فقط مثل حیلی ها اسمشو و گاهی شعرهاشو شنیده بودم ولی البته خدایی اصولا ازش خوشم می اومد. اما نمی دونم چرا نتوانستم نسبت به مرگش بی تفاوت باشم. آن طوری که نسبت به خیلی ها بودم و آخریش هم مرگ حسین ابراهیمی الوند بود که البته بسیار بسیار متعجبم کرد و هنوز باور نمی کنم. به هر حال احساس می کنم قیصر امین پور واقعا از دست رفته. ولی مطمئنا "جنت مکان و خلد آشیان" خواهد بود.